Bizler;gözleri gören,kulakları duyan,ayakları üzerine basabilen..tanrının verdiği nimetlerden yararlanabilen bizler..görmeyen,duymayan,yürüyemiyen özürlü dostlarımıza artık acımayalım.çünki onlarında onurlu vede insanca yaşama hakları vardır.Merdivenler,yollar ,otobüsler vede eğitim özürlülere yönelik olmalıdır.Özürlülere dost,arkadaş olarak yaklaşalım..Ve ya ben öyle olsaydım yada sağlıklı olarak doğmuş iken bir gün özürlü olamaz mıyım?diye düşünelim.Ne yazık ki özürlü kişilerin aileleri çoğu kez evlatlarını dört duvar arasına kapatmaktadır;oysa onların topluma katılmalarını sağlamamız gerekmez mi?Yeterki fırsat verilsin özürlülerde üretime katılabilirler.Özürlü çocuğu olan aileler nedense onlara koruyuculuk görevi üstlenir bu da özürlüye daima herişinde geri adım attırır.Lüften artık özürlüleri küçümseyerek yaşamayalım..Çünki onlar ÖZELinsanlardır.Sevgi doludurlar..Benim 20 yıllık öğretmenliğim süresince en başarılı en aklı başında,en yürekli öğrencilerim özürlü öğrencilerim idi..Daima onları yüreklendirdim,onlara dostça yaklaştım..Ya SİZLER dOSTLARIM!Özürlü kişilerdeki yaşama sevincini görebiliyor musunuz_?hipatya

ben de iki yıldır bir öğrenciyi okutuyorum...:)
her zaman destekçisi oldum ayırmadım...tahtaya çıkması gerekiyorsa çıkardım...Alkışlanması gerekiyorsa alkışlattırdım...çocuklar onu çok seviyolardı...O da küçüklerini...:)
bu sene bizden ayrılmak zorunda kalıcak galiba...

Ben köy öğretmeniyim, bir bahçıvanım, Ben bir bahçe suluyordum, gönlümden, Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden

Siteye Dosya Yükleme Resimli Anlatım

Çocuklarımın okulundaki bir anneyi gördükçe anneliğimi sorguluyorum. Bu sene 8. senesi çocuğunun sekiz senedir kucağında çocuğu okul yolllarında ,sınıf kapılarında. Bir kere olsun öf dediğini suratını bozduğunu görmedim. Çocuğun yüzünde daimi gülümseme ... Bütün okulun gözbebeği konuşamasada anlaşıyor arkadaşlarıyla. O şanssız şanslılardan belki de...

Teşekkürler hipatya hocam güzel gören yüreğinize sağlık.